Kontrowersyjny temat - Opiekunka czy służąca?

Pytane jest jedno co oznacza stwierdzenie "dobra opiekunka"? Uważam ,że wszystkie tu jesteśmy dobrymi opiekukami ,angażujemy się w życie podopiecznego , przeżywamy ich rozterki , choroby ... My ma troche inna mentalnosc, w wiekszości jesteśmy odpowiedzialne i rzetelnie wykonujemy swoje obowiązki. Moje odczucie jest takie ,iż zgrzyty pojawiają się na płaszczyźnie opiekunka - agencja , jak to faktycznie jesteśmy zatrudnione - jako opiekunki osob starszych i chorych czy jako pomoc domowa ?

Ale ja myślałam o kursach przygotowawczych do czynności opiekuńczo-pielęgnacyjnych, a nie językowych. Z językiem nie miałam problemu

też to mialam na mysli tylko niedopisałam Zosiu:) sorry

Alinka , nic nie powiem bo sama pojechalam w taki sposób. Bez przygotowania. Na wioche do malzenstwa agresywnych (tylko babcia w sumie) alkoholikow z demencja. Wieczne wojny, awantury a rodzina przyjezdzala kiwala i jechala spowrotem. Tez dalam rade :) Duzo pomogly mi dziewczyny tu na forum. Wspieraly, pocieszaly, czesto tlumaczyly jak nie moglam odnalezc znaczenia slow jakie tamm dziadki do mnie wypowiadali. Dzieki temu plus moich obserwacji szybko tez sie nauczylam co to znaczy sie byc opiekunka a nie putzfrau, nasze kobitki postawily mnie do pionu :) Teraz juz bogatsza o tą wiedze, z bogatszym słownictwem w ciaglej nauce jestem w innym kranscu tego landu, u innego podopiecznego i mam jak u Pana Boga za piecem. Mąż sie śmieje ze w naturze wszystko się równoważy i to moje wynagrodzenie za tamtych dziadkow. Łatwo i lekko nie bylo, ale tez bede ich wspominac z sentymentem jako moja pierwszą stele, poza tym nawet w najgorszym miejscu tez sa chwile fajne i mile.

Wywołana wspomnieniami przyznaję, że początki były trudne. Był rok 2011 i początki tego forum. Tak sie uczyłam języka, że dzis nie moge uwierzyć, że to ja. Jestem żywym przykładem, że kto musi - ten i może, Nawet po 50-tce. Andejka była jedną z tych, które mnie dopingowały i towarzyszyły w bojach. Ona juz była obcykana z językiem - i pamiętam, jak jej tego zazdrościłam. Ucze się zresztą do tej pory, ale juz nie tak intensywnie - bo dogaduje się bardzo dobrze.
Ale masz racje, Mleczko, charakter tego forum był subtelniejszy. może i były jakies niesnaski, ale ja w nich nie uczestniczyłam. Ze mna nie da sie wejść w konflikt - co mi sie nie podoba - zostawiam to i ide swoją drogą.

No:)Ty Benitka to normalnie świeciłaś przykładem,że taka zawzięta na tę naukę ,uparta i proszę.Dam głowę ,że dziś szprechasz lepiej ode mnie,ja za leniwa na taka systematycznośc:)

Toż napisałam, że sama sobie się dziwię. Schprecham. Pewnie nie lepiej od Ciebie, ale daję rade.

U mojej pdp budzę się o 7,30 a o 8oo jestem już gotowa. Pdp jeszcze śpi. Przekonałam ostatni córki, żeby jej nie zrywać o 8oo rano. Bo skoro sobie pochrapuje smacznie a chodzi późno spać, to nie widzę sensu żeby ją na siłę budzić, tylko dla zasady. Po oprzytomnieniu i odklejeniu się od podusi wchodzimy na wagę, tzn. babcia wchodzi po czym pakuje się na rolatorek i do łazienki. Pomagam się jej ubrać, pończoszki no i zaczyna się pierwsza faza umierania. Ale nie ze mną te numery Bruner !! Zostawiam babcię przed lustrem żeby się wypacykowała czym tam chce i spadam, tak żeby broń Boże nie miała widza w mojej szlachetnej osobie. Skoro brak widowni, to nie ma komu swoich talentów prezentować. Jak co, to ma mnie zawołać. Potem śniadanko. Oczywiście pdp jest tak słaba, że nie może chlebusia do ust unieść. Trudno, ja jej mogę pokroić na mniejsze kawałeczki. Ewentualnie przygotować kanapeczkę. Ona biedaczka tę ciężką pracę pogryzienia papu musi wykonać sama. A że siedzę oko w oko z pdp to seans umierania trwa w najlepsze. Trudno, taka moja robota. Lubię teatr, no może troszkę inny ale na bezrybiu i rak ryba. Teraz już się nie dam. Raz chciałam być dobra dla babci i to był mój ostatni raz. O mało mnie cholera z butami nie „zjadła”. Nie na tym polega praca opiekunki, żeby się dała pdp „zjeść”. Tak więc spokojnie zjadam śniadanie dbając aby pdp miała wszystko pod ręką i tyle. Po śniadanku babcia drzemie w foteliku a ja mam pauzę. No chyba że trzeba do sklepu po drugiej stronie ulicy wyskoczyć ale toż to sama przyjemność. Ok 13oo obiadek i druga odsłona umierania. Ja po obiedzie mam wolne więc spadam szybko. Pdp jest w miarę samodzielna i może zostać w domu sama o ile siedzi w fotelu. Ale to teoria bo w praktyce lata wtedy po domu z rolatorkiem. Zastałam ja już parę razy tam, gdzie nie powinna być ;-))))) Pewnie mój pokój tez zaliczyła. Po południu pdp lubi zauważyć np. że fotografia źle stoi. Drżącą ręką wskazuje gdzie powinnam ją przestawić. Tylko raz dałam się jej nabrać. Na jej wieczne niezdecydowanie gdzie ??? powiedziałam, że ma zbyt mało ruchu i niech sama sobie poustawia. Albo poduszeczki na kanapie !! O dziwo, obrażona ale daje radę. Jak to opowiadam córkom to mają niezły ubaw. Wiedzą jaka jest mama. Ostatnio jedna z nich się popłakała co kompletnie nie wzruszyło pdp. O cholera !! pomyślałam sobie. To ty taki kwiatuszek jesteś babciu !! Po południu aktywizujemy pdp. Znaczy się jakiś spacerek po tarasie albo po mieszkaniu. Ale to jest uzależnione bardziej od jej humoru niż samopoczucia. Ona chce skupić na sobie całą uwagę. Widzę, że córy są zmęczone. Jedna mi powiedziała dzisiaj „przecież ja też mam swoją rodzinę, chciałabym w domu pobyć”. Pdp niestrudzenie wydzwania do nich wymuszając aby natychmiast rzuciwszy wszystko przyszły. I przychodzą. Na moment ale przychodzą. Jedna z nich jest codziennie wieczorem. Mnie wyganiają spać o 22oo a one siedzą z mamcią do 24, bo ona tak lubi. Ja to bym ją zapakowała do łóżeczka i tyle. Najlepsze co mogło mnie tutaj spotkać, to świadomość córek, że 24 godziny ze starszą osobą to jest masakra. Dzisiaj jest bezuch. Pdp kwitnie, bryluje i oczywiście zapomniała, że bardzo osłabiona powinna już umierać. Ale to nic straconego. Pewnie jutro z rana będzie umierała z podwójną siłą. Pdp mówi do mnie np. "jetzt ich essen". I żadne uwagi córek nie pomagają. Nie szkodzi, że z córkami rozmawiamy normalnie. Babcia swoje wie i tyle. Ciągle mówi do mnie używając bezokolicznika. Cieszę się, że po raz pierwszy rodzina widzi we mnie opiekunkę a nie kobietę do wszystkiego. To miłe.

Wiele można znieść, kiedy ma się oparcie i zrozumienie w rodzinie. Bo starszy człowiek to wiadomo - swoje fanaberie ma.

Oj mają fanaberie, mają. Nie wiem tylko czy powinno się im na to pozwalać. Niby są dorośli ale często szkodzą sobie i otoczeniu. Gorzej niż z małymi dziećmi. Mam wrażenie, że odrobina dyscypliny robi im bardzo dobrze, zwłaszcza babciom. Trzeba być cholernie konsekwentnym. 

Opiekunka to jest wtedy, jak za wykonaną dodatkowo robotę  dostanie zapłatę.
Służąca to jest wtedy, jak za wykonaną dodatkowo robotę opiekunka usłyszy-dziękuję!

Zależy od stanu umysłu, pdp oczywiście. Ja dla mojej jestem nie jedną służącą ale dwoma, czasmi awansuje i też mam służące. Poprzednia opiekunka tutaj radzi , krótko trzymać pdp. Jak? Ona w poniedziak nie pamięta córki która była dwa dni? Nie wie kim ja jestem ,ale jak żle zaakcentuje słowo to mnie przedrzeżnia. Wychodzę. jak wracam to st pani się cieszy.

Fakt, mnie się jeszcze pdp z bardzo "zakręconym" umysłem nie przytrafił/a. Całe szczęście. A może nie ?????

Bo myśli,że trzecia córka w odwiedziny przyszła.

Jak nie jestem zbyt zmęczona już , to sobie dobrze daję rady, teraz wymiękam powoli, czas na zmiany.