Właśnie 13 zmarła moja pd jak odjeżdzałam w czerwcu do domu była już w złym stanie,od roku rak zjadał powoli,ale bardzo boleśnie,jak przyjechałam 2 lata temu jeszcze chodziła,nic nie wiedziała o chorobie z racji wieku bo miała 90 lat bolały ją nogi więc na spacer braliśmy wózek sama go prowadziła a jak się zmeczyła siadała i ja pchałam,bardzo inteligentna i dobroci człowiek.Jak jechałam w czerwcu płakała ja ją pocieszałam że będzie ok,choć i ja i ona wiedziałyśmy że tak nie będzie,ale nadzieja umiera ostatnia.Powiedziałam do niej że ma na mnie czekać a w duchu pomyślałam Boże tylko nie ja,ja tego nie wytrzymam,niech już jak ma być koniec to może przy mojej zmienniczce.Ale niestety ona czekala na mnie.Odeszła spokojnie usnęła i nie obudziła się już,ja byłam przy niej i córka.W ostatnich dniach na morfinie już nie cierpiała,a ja się modliłam Boże, ile jeden człowiek może znieść pod koniec życia miała cewnik i stomię.wtedy kiedy miała to założone pomyślałam nie ja już tam nie pojadę,a jednak dałam radę,teraz patrzę na jej portret na komodzie i nie wierzę że jej nie ma.To dla mnie napewno doświadczenie,ale od środka coś mnie dławi jakaś straszna rozpacz.We wtorek jadę do domu,bo chciałam do końca twowarzyszyć jej w ostatniej drodze,i bardzo się boję następnej szteli bo nie wiem co mnie znowu czeka,najpierw odpocznę psycha mi siadła,
Malinko, bo to tak jest.... Ludźmi jestesmy, nie maszynami. Nawet najtwardszego boli.
A jak boli za bardzo, to unika się nastepnego bólu, bo można go nie wytrzymać. A pierwszym i podstawowym obowiąząkiem jest być " fit" dla siebie samych i dla swoich najbliższych - to oni są najważniesi, bo to oni nas kochają i potrzebują.
Niemcy mogą nas klepać po plecach, ale po kilku miesiącach zapomną nasze imiona, te wszystkie rzekomo wdzięczne, niemieckie rodziny, dla których tak naprawdę nie istniejemy jako ludzie, nie będa nas wspierać, nie będą nas kochać. Trzeba swoje jestestwo zachować dla najbliższych - bo tylko dla nich jesteśmy ważni - a nie dla wygodnych i zrzucających odpowiedzialnośc na barki polskich opiekunek niemieckich rodzin. Oni to mają gdzieś, wyślizgują się, jak tylko mogą, to my zbieramy ból, choroby, cierpienie i śmierć podopiecznych. To nam się źle śni, to nas boli, to na nas zrzuca się całą emocjonalna otoczkę towarzyszącą opiece nad schorowanymi ludźmi.
Oni mają gdzieś, w końcu płacą Polce, niech Polka wszystko znosi,niech Polka asystuje przy śmierci, w końcu Polka to nie człowiek, nie ma uczuć, to maszyna..... Polka to jak koń pociągowy, wszystko zniesie - w ich mniemaniu.
Ech, szkoda gadać....:(
