Czasami lepiej odejsc niz sie meczyc w chorobie. Przykre ale wpisane w nasz zawod. Trzeba pomoc podopiecznej przejsc przez to z godnoscia. Zycze Ci duzo sily. Trzymaj sie.
To prawda Myszko i dziękuję, dziękuję Wam Wszystkim za dobre słowo i przytulenie mnie wirtualne. :aniolki:
p.s. Moja Podopieczna ma 56-Lat. :placz3: :placz3:
Była trochę w Szpitalu, ale powiedziała Nam, że umiera i, że chce do domu. Wczoraj została przywieziona do domu, jechaliśmy razem Karetką, trzymała mnie za rękę, czuła się przy mnie bezpiecznie.
Nie polubiłam tego posta, ale wspieram Ciebie myślami, ja tylko raz miałam taki przypadek i bardzo to przeżyłam.
Trzymaj sie Elizko.
Dziękuję Basiu. :aniolki:
Oby twoja PDP odeszła spokojnie i jak najmniej bezboleśnie..... Trzymaj się Lisa, przede wszystkim psychicznie. Czasem śmierć jest najlepszym rozwiązaniem, ukojeniem , jeśli nie ma już ratunku a człowiek bardzo cierpi, zamknięty w szponach choróbska. :-( Oby twoja PDP odeszła spokojnie i jak najmniej bezboleśnie.....
Dziękuję Basiu. :aniolki:
To prawda Myszko i dziękuję, dziękuję Wam Wszystkim za dobre słowo i przytulenie mnie wirtualne. :aniolki:
p.s. Moja Podopieczna ma 56-Lat. :placz3: :placz3:
Była trochę w Szpitalu, ale powiedziała Nam, że umiera i, że chce do domu. Wczoraj została przywieziona do domu, jechaliśmy razem Karetką, trzymała mnie za rękę, czuła się przy mnie bezpiecznie.
Moni mam dokładnie taką samą miejscówkę.
Wczoraj minęło 28 miesięcy jak tu jestem.
) ale doceniam to miejsce naprawde choć po za jednym mialam w miare sztele to tu mi dobrze jak u siebie
oj ja jestem od stycznia (z przerwami oczywiście:-)) ale doceniam to miejsce naprawde choć po za jednym mialam w miare sztele to tu mi dobrze jak u siebie:tak:
Liska ,współczuję ci tej sytuacji,jesteś wrażliwą osobą i wyobrażam sobie jak trudno ci patrzeć na śmierć nawet kogoś obcego. Trzymaj się kochana.
Moja Podopieczna odchodzi, już nic nie mówi, śpi i w oskrzelach Jej charczy,,,, Gdy z Nią rozmawiałam to leciały jej łzy !! Słyszała mnie,,, Wczoraj tylko mnie wołała, wołała i przytulała,,bardzo ''Fiksowała'' , była pobudzona . Pielęgniarka musiała przyjechać, żeby zastrzyk zrobić na uspokojenie .Póznym wieczorem już sama nie miała sił, żeby wstać na siusiu,,,,,rano całe łóżko było mokre i od tego czasu nie zrobiła siusiu do pampersa. Rano nic już nie mówiła, tylko ''stękała'',,,,,,,,,,,,,,,,:placz3: Nie miała już siły, wstać i żeby się wysiusiać. Rano łóżko było całe mokre , zmieniłam pościel, umyłam Podopieczną i śpi sobie.,,,,
Przykro mi tyla moge napisac a tys dzielna jest,ze przy tym jestes ja bym nie mogla :aniolki:
Dziękuję ivanilko, :aniolki:
Bardzo to przeżywam , bardzo byłam teraz u Podopiecznej, mówiłam do Niej, a Ona pomachała mi delikatnie ręką i szukała potem mojej ręki,,,,,
Trzymałam Ją tak bardzo długo, delikatnie głaskając,,,,,,,
,cięzko mi bardzo,,,,,,,,
. Rodzina czuwa przy łóżku cały czas. A mnie już łez zabrakło,,,,,,,,,:-(
Witaj Moni, nie za dużo masz tych bied ostatnio? Wiem, że na forum temat wiary jest trochę tabu, ale muszę to napisać bo może Ci się przydać? Dawno temu pracowałam jako wolontariusz w hospicjum. Była młoda/sza i chociaż chciałam pomóc, nie byłam gotowa na bycie przy śmierci. Więc, zwróciłam się do Góry by mi tego oszczędziła. I tak się stało? Ocierałam się o nią ale nie stanęłam twarz w twarz. W naszym hospicjum chorzy czują potrzebę modlitwy i tam się pierwszy raz zetknęłam z Koronką Bł.Faustyny. Miałam tam swoje PDP-ne, a wśród nich p.Teresę. Niesamowitą, ciepłą kobietę, która miała guza mózgu i już raz udało jej się uciec od łopaty...Byłam przekonana, że jej się naprawdę uda, a tu kiedyś przychodzę, a ona w malignie. Poszłam do innych pacjentów ale na koniec i do niej, żeby się pożegnać. Pamiętam, że nie miałam wtedy dużo czasu, ale pomyślałam, że odmówię z nią tą koronkę skoro ją tak lubiła. W trakcie dostała jakby ataku ale ja czułam, że to wdzięczność. Ona się wyciszyła a ja pobiegłam...do życia. Potem się dowiedziałam, że odeszła nie męcząc się, zaraz po. Od tej pory koronka jest ze mną. Jeżeli ją znasz, to spróbuj ją odmówić z PDP. Nieważne, że nie zrozumie, poczuje ulgę. Ty też.
Myślę o Twoich, fajnych wpisach na moje powitanie. Trzymaj się, wszystkie jesteśmy z Tobą!
To prawda Myszko i dziękuję, dziękuję Wam Wszystkim za dobre słowo i przytulenie mnie wirtualne. :aniolki:
p.s. Moja Podopieczna ma 56-Lat. :placz3: :placz3:
Była trochę w Szpitalu, ale powiedziała Nam, że umiera i, że chce do domu. Wczoraj została przywieziona do domu, jechaliśmy razem Karetką, trzymała mnie za rękę, czuła się przy mnie bezpiecznie.
