Dziadek myśli co tu zrobić, pewnie bateria siadła .A ja myślę jak my do domu dotrzemy z tym rolatorem (5 km jak nic)Nagle dziadek olśnienia dostał, że tam w środku gdzie są baterie jest z boku klucz rezerwowy .Kamien spadł mi z serca . I nagle kolejny szok nie można otworzyć drzwi .Myślę ...Boże to się nie dzieje naprawdę 
Nagle dziadek wypowiada słowa drżącym głosem ,wiesz co dziecko to nie moje auto chyba,zerknij przez szybę czy tam na tylnim siedzeniu nasz koszyk na zakupy leży.No nie leżał 
Jego auto stało dalej a między nimi dwa inne stały .Ja pierniczę taka pomyłka kolor się zgadzał marka ta sama tylko dziadka trochę dłuższy .Mnie się to nie rzuciło w oczy 
Wyobraźcie sobie minę właścicieli tego auta jak wracają i widzą że dziadek im się do samochodu włamuje ? 
Dziś na parkingu przeżyłam szok z dziadkiem .Wracamy ze spaceru na parking, dziadek naciska na klucz elektroniczny i nie działa :zaskoczenie1:Dziadek myśli co tu zrobić, pewnie bateria siadła .A ja myślę jak my do domu dotrzemy z tym rolatorem (5 km jak nic)Nagle dziadek olśnienia dostał, że tam w środku gdzie są baterie jest z boku klucz rezerwowy .Kamien spadł mi z serca . I nagle kolejny szok nie można otworzyć drzwi .Myślę ...Boże to się nie dzieje naprawdę :boi sie:Nagle dziadek wypowiada słowa drżącym głosem ,wiesz co dziecko to nie moje auto chyba,zerknij przez szybę czy tam na tylnim siedzeniu nasz koszyk na zakupy leży.No nie leżał :zaskoczenie1::smiech2:Jego auto stało dalej a między nimi dwa inne stały .Ja pierniczę taka pomyłka kolor się zgadzał marka ta sama tylko dziadka trochę dłuższy .Mnie się to nie rzuciło w oczy :hihi:Wyobraźcie sobie minę właścicieli tego auta jak wracają i widzą że dziadek im się do samochodu włamuje ? :smiech3:
Mało się tu ostatnio udzielam, bo brakuje mi czasu i nastroju na bytowanie tutaj. Nie chcę jednak tracić z Wami kontaktu. Dlatego wtsawię tu fragment moich osobistych zapisków, z ostatnich dni:
Jak pisałam nocki są dla mnie takim przeskokiem czasowym z tego powodu, że muszę się wysypiać w dzień, a kiedy już wstaję to nie mam dużo wolnego czasu na prywatę. Także szybciochem dobiegłam do wielkiego piątku. Jeszcze włada mną pesymistyczny nastrój, ale już otrząsnęłam się z pierwszego wstrząsu. Smutno mi też jest z powodu ograniczeń koronawirusowych, bo nie mogę jechać na święta do domu i nawet namiastki rodzinnych świąt nie zaznam. Przez to wszystko zgorzkniale odpisuję wszystkim, którzy przysyłają świąteczne życzenia, że w tym roku nie ma świąt, a jeśli już, to moje życie zatrzymało się pod krzyżem. Niestety, na dzień dzisiejszy nie jestem w stanie wykrzesać z siebie, chociaż odrobiny nadziei i dzielić się radością tych nadzwyczajnych w tym roku, świąt wielkanocnych. Drażnią mnie te przesyłane filmiki z kurczakami, jajkami i tego typu animacjami. Poza dziećmi, nie chcę mi się z nikim rozmawiać, bo i o czym tu mówić, o swoich udręczaniach, to nie ma sensu, bo tym bardziej się rozwalam. Jedynie rozmawiałam z Mirką, Haliną i siostra Małgosią, bo mnie nękają telefonami, a poza tym chcę pozostać w ciszy, w ciszy własnego bólu, mroku i grobu. Na zmartwychwstanie muszę poczekać dłużej, niż 3 dni........... Niemniej włączam nabożeństwa wielkanocne transmitowane w sieci. Dziękuję Bogu, że jest blisko mnie i że nie straciłam wiary. Panie wzmocnij mnie i przeprowadź przez tę ciemną dolinę, bo sama zginę......................
Piątek był ostatnim dniem mojego postu danielowego. Lodówkę pięknie wyczyściłam i w sobotę pojechałam na świąteczne zakupy. Teraz przede mną trudniejszy etap dietetyczny, gdyż jedząc normalnie powinnam wystrzegać się złych nawyków żywieniowych, do których mam słabość i które powodują moją nadwagę. Przez 5 tygodni postu schudłam 9 kg i na dzisiaj ważę 71kg. Powrót paru kilogramów jest nieunikniony, ale muszę się pilnować, aby nie przekroczyć własnego rubikonu, bo to nie jest zdrowe i czuję się z tym bardzo źle. Ciężko, ciężko, ale znowu będę się starała. Najważniejsze jest jednak to, że fizycznie znowu ubyło mi jakieś 20 lat ....... tak czuję i gdyby nie ból psychiczny, to fruwałabym, jak motyl.
Jako że w sobotę miałam już cały dzień wolny, to poza zakupami, posprzątałam, upichciłam namiastkę świątecznego menu tzn. ugotowałam biały barszcz, zrobiłam ćwikłę, sałatkę jarzynową i upiekłam małe ciasto. Nawet zdążyłam pójść na swój spacer różańcowy do lasu. Dzięki tym działaniom nieco poprawiłam sobie nastrój i wieczorne nabożeństwo przed internetem przeżyłam już z mniejszym żalem. Chrystus Zmartwychwstał, mimo mojego osobistego dramatu, niech on sprawi (a on wszystko może), aby kiedyś moje życie i moja rodzina też ożyła i odnowiła się. Amen.
W niedzielę wstałam o 7.30, mimo rezulekcyjnego czasu, który przypada na 6.00 rano. Wczoraj jednak poszłam spać bardzo późno i te 5 godzin musiałam się przespać. Nie straciłam jednak możliwości uczestnictwa w internetowym nabożeństwie tej uroczystości, ponieważ transmisja z mojego parafialnego kościoła rozpoczynała się o 8.00. Po tej 1,5 godzinnej modlitwie urządziłam sobie samotne śniadanie wielkanocne. Niech Jezus Zmartwychwstały będzie uwielbiony i błogosławiony, niech Bóg Ojciec i Syn i Duch Święty będzie pochwalony. Amen.
dobrze że tamten nie miał alarmu bo by właściciel wyskoczył,albo policja, a z rower też miałam przygodę, wyszłam ze sklepu i był jeden rower wsiadłam i pojechałam, w domu w Polsce to było skapłam się że to nie mój rower