Być może że krótko jeździsz i jest to dla Ciebie bardzo trudne, bo początki bywają trudne,każdy z nas jest inny ,każdy z nas ma inny charakter, inną sytuacje życiową,myślę że można się przyzwyczaić .Ja się szybko dostosowuje do nowej sytuacji,staram się nie rozczulać nad sobą ,zawsze taka byłam żyjąc i pracując w kraju też.Myslę pozytywnie ,kontakt z rodziną mam ,gadamy ,widzimy się w dzisiejszej dobie to żaden problem. Naturalnie, że bywają lepsze i gorsze dni każdy je ma na ,,wygnaniu" ale się motywuje w jakimś celu tu jestem .Myślę też że fajnie jest popisac na forum albo jeśli masz możliwość spotkać się z innymi opiekunkami w realu ,pozdrawiam Cię cieplutko i glowa do góry:-)
Mnie też zdarza się trochę posmucić czasami,że daleko jestem od bliskich, ale wtedy, kiedy omijają mnie jakieś uroczystości i spotkania rodzinne, które się więcej nie powtórzą. W takich momentach dłużej siedzę na telefonie czy robimy sobie wideo- konferencje .
Jednak czas, kiedy jestem w domu, mija tak szybko,jest tak wypełniony spotkaniami z rodziną i przyjaciółmi, a to kino,to teatr, to jakieś wyjście czy wyjazd, że jak wracam do DE,to chce mi się odpocząć od gwaru, zgiełku i pośpiechu.
Fajnie, kiedy trafia mi się spokojna Pdp.
W wolnym czasie mogę spokojnie pospacerować, posiedzieć, poczytać i "pogadać " sama ze sobą. Czasami nawet nie chce mi się z nikim spotykać.
A dołączenie do Was, tutaj na Forum, to był świetny pomysł-nie trzeba się umawiać, nie trzeba nigdzie wychodzić, a można napić się kawy,pogadać, podyskutować, pośmiać z wieloma osobami jednocześnie.
A kiedy jeszcze inni odliczają za nas dni do końca, to nawet się dobrze nie zasiedzisz,a tu znowu walizkę trzeba pakować.
, że mam daleko do ludzi .
Smieję się teraz, ale to jest bardziej powszechne niż sądziłam.
