W domu gdzie są małe dzieci, to podobnie jak i z podopiecznymi-trzeba ich mniej więcej o stałej porze nakarmić, dotrzymać towarzystwa i położyć o stałej porze do łóżka. Samoloty z Oslo latają, ale poczytałam o tym, że 300 osób z Londynu przyleciało ściśniętych jak sardynki w puszce, 3 godziny trzymano ich w samolocie, wypełnianie ankiet, a temperatury nawet nie sprawdzano przy wyjściu, a później ściśnięto w autobusach i....każdy rozjechał się w Polskę. Po takich wiadomościach, podobnie było z powracającymi z Hiszpanii ,postanowiłam jeszcze poczekać. Nie śpieszy mi się, jestem wśród swoich, a jedyną niedogodnością jest to, że chce mi się trochę ciszy i do domu . Oby tylko takie sprawy miały mi dokuczać. Do niedzieli siedzimy wszyscy w domu, synowa dopiero w poniedziałek musi wrócić do pracy. Ograniczają liczbę personelu, terapeutów też. Mają się wymieniać co tydzień. Tym co w domu płacą normalnie 100%.
ko
, a po południu mamy wizytę lekarza, bo moja PDP trochę za mocno kaszle.
Dzień minął spokojnie, rano zakupy, potem obiadek, pauza, ciacho i kolacja.
Jutro zaplanowałam prasowanie:prasowanie:, a po południu mamy wizytę lekarza, bo moja PDP trochę za mocno kaszle.
Dziś mój wnusio ma urodzinki, więc i telefon do dzieci wykonany i prezent przez córkę zamówiony.:pisze_listy:
Ze spotkaną przedwczoraj nową koleżanką przeszłyśmy się wokół miasteczka- wyszłyśmy bliżej mnie, wróciłyśmy obok jej domu. Takie parokilometrowe kółko. Co za ulga spotkać osobę, która lubi chodzić, nie dokuczają jej bóle i można razem długie spacery robić! W poprzedniej miejscowości z jedną można było chodzić powoli i nie za daleko, bo ją bolało, druga nie chciała nosa nigdzie wyściubiać... To teraz tylko mam nadzieję, że nie pojadę gdzieś indziej w trybie mniej lub bardziej pilnym...
A, i z pomoca syna udało się znów przywrócić możliwość pisania wiadomości- coś się w telefonie naburaczyło...
To czekam teraz na kawę i ciasto- podopieczny uciął sobie drzemkę na razie.
