Dlaczego jestem opiekunką / opiekunem?

Emilia...słonce...powiem szczerze. To było po dwóch latach pracy w DE. Nie wiem jakbym zrobiła gdyby Katherina była moja pierwsza PDP. Wiesz...to jest straszne co powiem. Ale bym została :( Miałam nóż na gardle, słabiutki niemiecki...potrzebowałam kasy...brr...Dwa lata później stac mnie było na "taki gest". Lepszy niemiecki, kontakty nawiązane w DE...chyle czoła przed wszystkimi którzy codziennie (i w nocy) przezywają koszmary bo nie mają mozliwości, na zmiane...I dla tych wszystkich mam słowo. Moi kochani, zbierajcie kontakty, nie bójcie sie zmian (ja sie bałam) szukajcie, dzwoncie ...ja tak zaczęłam robic i teraz jestem podziwiana :)) przez Emilie chociaż niesłusznie :) Emilko...tak naprawde to zrobiłam to tylko dla siebie. Mam nadzieje że nie rozczarowałam tu ciebie ani innych do siebie :)

Wiecie co a moze zaczne od poczatku dawno dawno temu moze ze 25 lat temu (boze jaka jestem stara)pracowalam jako pracownik socjalny w UG i pracowalabym moze dalej ale urodzily sie dzieci moglam wrocic do pracy ale moja tesciowa mowi ze nie bedzie mi dzieci wychowywac i musialam zrezygnowac(szkoda ze nie przyszlo mi do glowy by wynajac nianie)urodzilam 2 synow potem 7lat przerwy i corka i potem 8 lat przerwy i 2 corka maz caly czas pracowal az stracil prace zdrowie sie jego posypalo bylo ciezko wiec pomyslalam dzieci odchowane musze chyba wyjechac i zaczac zarabiac pieniadze,do tej pory nieraz mialam powiedziane ze siedze w domu i nic nie robie a ja wychowalam 4 dziec i i chwilami prowadzilam sama gospodarstwo ,bylo ciezko,nikt tego nie docenil,odwazylam sie wyjechac jako opiekunka w lutym bedzie 2 lata (wbrew woli meza ale tym razem tesciowa sie zgodzila) i chyle czola bo bardzo mi pomaga)jechalam bez znajomosci jezyka w ciemno ale z wielkim zapalem ze dam rade,+ musze dac rade,synowie klary dali mi szanse,podszkolilam jezyk i nadal jezdze ,bylo napradwe ciezko mialam trudne osobki z demenz i aizheimerem ale malutki gest podziekowania czy szacunku cieszyl mnie,i jadac do podopieczej z parkinsonem nie myslalam i nie wierzylam ze juz po 2 dniu Katerina mnie zaakceptuje,ze moge z Nia rozmawiac,ze moze byc tak spokojnie w tej pracy,ze mnie przytuli,poglaszcze po policzku,a nie uderzy czy z nozem pojdze na mnie.w tej chwili czuje sie potrzebna,widzac zadowolenie i radosc,az chce sie pracowac,ale sie rozgadalam ale wiem ze tu na forum potrafimy sie wsluchac w czyjes slowa,i rozumiemy sie jakie trudne wyzwania ponosimy,

To ja się tez do czegoś jeszcze przyznam, w ubiegłym roku chyba w lipcu, tak coś w mojej firmie się sypać zaczęło, chwilowy kryzys, szefowie coś o cięciu kosztów, o zmniejszeniu zatrudnienia, a mnie się przypomniało, że natknęłam się w gazecie na artykuł. Nawet go nie czytałam, bo mnie to wcale nie interesowało, ale w tytule coć pisało, że Polki po 50tce pracujące w opiece są bardzo cenione przez Niemców i jest to dla nich duza szansa na zatrudnienie. I wtedy powiedziałam dziewczynom, nic się nie martwcie, jak nas zwolnią, to pojedziemy do Niemiec, tam nas potrzebują, ha hah ha hi hi hi.....W życiu bym wtedy nie uwierzyła, że ja naprawdę wyjadę, że za trzy miesiące zacznę o tym myśleć na poważnie, a za pół roku wyjadę, życie bywa nieprzewidywalne.

Ze mną było własnie podobnie.Byłam wykończona swoją pracą i zaczęłam w necie szukać pracy w innym mieście,może w Warszawie.Klinęłam na "praca zagranicą" i wyskoczyło mi milion ofertdo opieki. W pierwszej chwili "zgłupiałam",ale potem doczytałam"minimum komunikatywny niemiecki".Malutkimi kroczkami nauczyłam się na komunikatywnie :),a że doświadczenie już miałam,postanowiłam zacząć działać.Ta praca naprawdę daje mi wiele radości,euro oczywiście też,i czuję się wolna choć w "klatce"-jak już ktoś to napisał.:)

Pravuje nam sie dobrze i nawet myslimy, ze te prace lubimy jak nasza babcia czy dziadek u ktorego jestesmy traktuje Nas jak Czlowieka a nie intruza.Kiedy spotykasz sie z niewdzieczmościa praca ta nas meczy.Pisanie bzdur, ze jestem tutaj bo lubie pomagac starszym jest bzdura. w Polsce jest wielu starych samotnych ludzi potrzebujących pomocy, my jednak kochamy pomagac Niemcom?Wiekszośc z Nas wyjechala nie z wewnetrznej potrzeby niesienia pomocy innym tylko dla kasy. Mając fajna podopieczną jesteśmy fajnymi opiekunkami i lubimy to w tym momencie, mając wciąz rzucane klody pod nogi odliczamy dni przetrwania.Mnie osobiście smieszy zdanie jak czytam, wyjechalam bo lubie pomagac innym, u Nas w Polsce potrzebujących pomocy nie brakuje.wiekszośc z nas odkryla fakt, ze nadajemy sie do tej pracy i nawet ją lubimy tutaj,nie w Polsce, czesto wyjazd byl na hybil trafil.Jak trafiamy do zyczliwych ludzi to oddajemy serce by babcia byla zadowolona i szczesliwa, trafiamy zle-robimy co do nas nalezy.W kazdym razie przykro mi, ja nie wyjechalam bo tak mi podpowiadalo serce, wyjechalam dla kasy, a to,że bywaja momenty i w duchu sobie pomyśle"a w sumie to i nawet to lubie"zawdzieczam tylko tym babciom u ktorych czulam sie potrzebna i doceniona.Idziemy spac, jutro piątek:):)o kurde za pol godz piatek:)

Nie wyjechałam, bo z moim niemieckim krucho. Jednak przez całe swoje życie zawodowe pracowałam z osobami niepełnosprawnymi i robiłam to z powołania. Wyobrażcie sobie osoby głęboko niepełnosprawne, niejednokrotnie z jakimiś dodatkowymi sprzężeniami np. niewidomi, niesłyszący czy nawet przykuci na całe życie do łózka czy wózka inwalidzkiego. Jak ktoś nie kocha takiej pracy to się szybko wypali. Nie można w niej też być obrzydliwym, bo ślinienie się czy robienie pod siebie są normalnoscią.

hogata76- znasz język migowy?

Jestem nawet Tlumaczem przysieglym.