Na wyjeździe #3

Jutro o 6.30 wyjezdzam do roboty,jestem juz spakowana.Własnie wóciłam z cmentarza,byłam rano wymienic wkłady w lampach na grobie.Miałam czas w tym roku pochodzic między grobamia i powspominac tych,którzy tam juz są, a byli moimi znajomymi i tych ktorych tylko znałam.Spoczywają tam mądrzy,zadufani,przyjażni,biedni i bogaci -  wszyscy teraz rowni .Zycie jest krotkie za krótkie,żeby przepuści go w gonitwie na swarach,kłótniach i złościwościach.Na codzień nie zastanawiam sie jak to jest,też gonie bo jeszcze to jeszcze tamto zostało do zrobienia a dzisiaj chodzac myślałam co ci ludzie w życiu dokonali co dobrego zrobili,że przechodzac przy jednych zatrzymuje sie a przy drugich nie, mijam poprostu.Sami sobie układamy życie często mamy wybor postepujemy zgodnie ze swoim sumieniem inym razem nie, żyjemy często z wyrzutem sumienia,że moglismy postapić inaczej.Życie jest jedno nie da sie go powtórzyć i to jest jego urok.
 
Musimy zdążyć się poprawić.

No to odbieram jako ironię:)

To ja wyskoczę teraz z tematem zupełnie innym... dalekim od telefonów, a podsunęła mi go Asik swoim smutnym wpisem na poskarżyjkach...
 
Byłam w kinie przepięknym polskim filmie pt: "Chce się żyć!". Jest to historia zainspirowana prawdziwą historią. Opowiada o chłopcu chorym na porażenie mózgowe. Lekarze od razu stwierdzili, że jest rośliną, jednakże rodzice się nie poddawali i walczyli... niestety chłopiec musiał trafić do ośrodka... nie chcę opowiadać całej fabuły, aby nie psuć Wam oglądania filmu...
Film zrobił na mnie niesamowite wrażenie...   film bawi, wzrusza (zużyłam pół paczki chusteczek, moje Kochanie też po kryjomu ocierał łezki), ale przede wszystkim zmusza do refleksji... wyobraźcie sobie, że jesteście uwięzieni w ciele, które nie reaguje tak jak wy chcecie, chcecie coś powiedzieć, ale nie możecie, wszyscy wokół traktują Was jak roślinę...krzyczycie, ale nikt tego nie słyszy...  poraziła mnie siła głównego bohatera, który z całych sił walczył o to, aby w końcu ktoś zauważył, że on jednak myśli i czuje i chce nauczyć się wyrażać swoje myśli...  film pokazuje nam prawdziwe życie, a nie cukierkowy świat... 
Świetnie zagrał główną rolę młody aktor Dawid Ogrodnik. Jestem pod jego ogromnym wrażeniem. Oglądałam z nim wywiad... to bardzo skromny i sympatyczny facet, nie napuszony aktorzyna.  
Szkoda, że do nominacji Oskara poszedł  film o Wałęsie, mimo że go nie widziałam... myślę, że "Chce się żyć" miałby ogromne szanse na wygraną... szkoda na prawdę... 
 
A na koniec wstawię  cytat z  przeczytanej recenzji, który bardzo mi się spodobał:
Osoba niepełnosprawna to jedno, równie istotna co ona, jest jej rodzina, przyjaciele, najbliżsi. Również i tu widzimy z jednej strony wielość problemów, ale i tak potrzebne do egzystencji ciepło rozgrzewające od wewnątrz. Ciepło, dające siłę do walki z przeciwnościami losu i dniem powszednim. Widzimy życie, które nie jest usłane różami, ale uczy jednego - trzeba być optymistą, wierzyć i walczyć o lepsze jutro. O to, żeby można było powiedzieć: 'Będzie dobrze'.
 
 
 
 

Jeszcze filmu nie ogladalam, ale czytalam w internecie jak podobno rezyser z nim postapil, po zdjeciach nie dostal nawet zaproszenia na premiere i nikt sie nim nie interesuje, podobno mieszka w jakims przytulku pozostawiony sam sobie. Rezyser obiecal mu po nagraniach komputer, dostal go dopiero po szumie medialnym na jego osobe. Jezeli prawdziwe to smutne

Jutro o 6.30 wyjezdzam do roboty,jestem juz spakowana.Własnie wóciłam z cmentarza,byłam rano wymienic wkłady w lampach na grobie.Miałam czas w tym roku pochodzic między grobamia i powspominac tych,którzy tam juz są, a byli moimi znajomymi i tych ktorych tylko znałam.Spoczywają tam mądrzy,zadufani,przyjażni,biedni i bogaci -  wszyscy teraz rowni .Zycie jest krotkie za krótkie,żeby przepuści go w gonitwie na swarach,kłótniach i złościwościach.Na codzień nie zastanawiam sie jak to jest,też gonie bo jeszcze to jeszcze tamto zostało do zrobienia a dzisiaj chodzac myślałam co ci ludzie w życiu dokonali co dobrego zrobili,że przechodzac przy jednych zatrzymuje sie a przy drugich nie, mijam poprostu.Sami sobie układamy życie często mamy wybor postepujemy zgodnie ze swoim sumieniem inym razem nie, żyjemy często z wyrzutem sumienia,że moglismy postapić inaczej.Życie jest jedno nie da sie go powtórzyć i to jest jego urok.
 
Musimy zdążyć się poprawić.

Sowa  artykuł, o którym piszesz i wywiad ukazał się w "Super Expressie" i narobił szumu medialnego.... ta gazeta nie przedstawia dla mnie jakiejkolwiek wartości merytorycznej, ponieważ to zwykły brukowiec nastawiony na kasę i nie do końca  wierze w to co tam napisali...  
Widziałam wywiad z reżyserem, odtwórcą głównej roli oraz ojcem  chorego chłopca (pierwowzorów głównej postaci w zasadzie było trzech). 
 
A to oświadczenie reżysera: 
http://www.filmweb.pl/film/Chce+si%C4%99+%C5%BCy%C4%87-2013-648982/discussion/Filmowi+%E2%80%9EChce+si%C4%99+%C5%BCy%C4%87%E2%80%9D+odda%C5%82em+trzy+i+p%C3%B3%C5%82+roku+%C5%BCycia.+Bardzo+mocno+prze%C5%BCywam+to%2C+co+si%C4%99+dzieje+w+zwi%C4%85zku+z+artyku%C5%82em%2C+kt%C3%B3ry+ukaza%C5%82+si%C4%99+w+%E2%80%9ESuper+Expressie%E2%80%9D.+Kiedy+wybuch%C5%82a+%E2%80%9Eafera%E2%80%9D%2C+nie+mog%C5%82em+skontaktowa%C4%87+si%C4%99+z+mam%C4%85+Przemka+i+pozna%C4%87+jej+wersji.,2317548
 
Smutne, że ciągle dziennikarze doszukuja się sensacji kosztem innych ludzi...

Stare....czy jakieś nowe miejsce????  )))))

Hej Danusiu - miejsce stare nie szukam nowego  bo to mial być koniec mojej pracy.......ale po usilnych naleganiach córki mojej pdp i finansowej zachęcie zgodziłam sie jeszcze na 2 mce pracy.Ta praca wciaga,moze nie praca a kasa?trzeba w porę wyhamować bo potem jest bardzo trudno podjąc decyzje, podjąć nie, ale ją wprowadzić w ją czyn.Dzięki Tina za utrzymywanie kontaktu i pogaduszki-popisajki doceniam to.Wszyskim zyczliwym dziekuje i służę radą jak zwykle.Pozdrawiam Gosie 1234, Kulke.Beate i nie omieszkam wymienic andrea - dziekuję.Mozah - będziemy sobie popisywać od czasu do czasu - może coś z tego wyniknie.Na wyjeżdzie lżej żyć jak ma sie forum i osoby na ktorych mozna liczyć.
 
Trzymajcie sie.