Dzisiejszy dzień minął spokojnie. Od 9.30 do 16.30 babcia była w Caritasie, jutro też tam będzie. To jest taki czas dla mnie, bo w pozostałe dni mam godzinkę wolnego, kiedy to ona śpi po obiedzie. W sumie nie mogę narzekać, że jestem jakoś specjalnie zmęczona, bo nie mam tutaj wiele do roboty. Wieczorkiem siedzimy sobie w fotelach, ona ogląda coś "łatwego i przyjemnego" w telewizji, a ja obok haftuję sobie.
Miałam wcześniej do czynienia z osobami z demencją, ale nie miałam jeszcze takiego przypadku. Jestem psychicznie zmęczona, ale nie uważam tego czasu, za czas stracony i na pewno wiele się nauczyłam. Nauczyłam się zakładać pończochy uciskowe, jeździć autkiem z automatyczną skrzynią biegów
... ale dużo uczy mnie sama babcia i jej demencja.
Każdy mój błąd natychmiast jest wypunktowany i wykorzystany. Ułatwiłam sobie dużo i jest lepiej, ale czasami spadam z obłoków bardzo nisko i to potrafi się zdarzyć w przeciągu kilku minut. Demencja zaskakuje, a swoje błędy bolą. Pozostaje myśl, że uczymy się na nich. Przykład wczorajszy wieczór. Babcia łaskawie i w miarę szybko podniosła się z fotela i to w cudownym nastroju, myślałam, że teraz bez problemu zaprowadzę ją do łazienki na górę, ale w myśl wierszyka" "już był w ogródku, już witał się z gąską".... okazało się, że zostawiłam uchylone drzwi do kuchni i babcia to zobaczyła. Następna godzina, to był czas w kuchni, na przekładaniu dziesiątki razy tych samych rzeczy. Pilnowałam tylko, aby nie zrobiła sobie krzywdy. Gdybym tego dopilnowała, odrobiłabym się szybciej, zaoszczędziłabym sobie i czasu i złości na samą siebie.
Każdy dzień to coś nowego. Jak przychodzę do siebie, to pierwsza myśl : "Ufff, kolejny dzień z głowy "
