Na wyjeździe #31

W niedzielę syn rolnik z bratem z Berlina pojechali gdzieś ponad 100km aby kupić nowy traktorek:) kupili jeden z nich wrócił samochodem , a drugi nowym cudem czerwono-białym traktorkiem marki mercedes:)) Tak jak mówił mi syn rolnik , to jest on mu potrzebny do jeżdżenia po bykarni, bo nie jest za wysoki, gdyż w obejściu stoją jeszcze ze 3 inne traktory, kombajny, mnóstwo różnych maszyn. Wczoraj bardzo się chwalił i pokazywał nam ten traktor, a ja wylukałam,że w garażu są 4 rowery, zaraz je przymierzyłam do siebie, gdyż jestem filigranową kobietą, a to same męskie czarne rowery z wysokimi ramami, ale jeszcze był jeden stary góral, bez ramy. Poprosiłam syna rolnika aby mi go podszykował, napompował, zniżył siodełko, dzisiaj wychodze z domu, a mój " rumak" przed wejściem stoi wyszkowany, wyczyszczony, aż się uśmiechnęłam. Szybko zrobiłam obiadek i pojechałam sobie przed siebie. Pogoda cudna, słońce, lekki wiaterek, +13 stopni, pojeździłam sobie z godzinę, dotleniłam się wiejskimi klimatami, nie szarżowałam za mocno aby jutro nie mieć zakwasów. Czuję się wyśmienicie..mogłabym Alpy przenosić, które otulają naszą wioskę, a widoki mam niesamowite:))

Musze przestać czytać twoje posty, bo chyba faktycznie zacznę ci zazdrościć. Widoków, pomocnej rodziny a nie takiej , której nic się nie podoba, spokojnego miejsca i tych byczków też. :)))))
Oczywiście żartuję, jakoś tak fajnie mi się robi, jak cię czytam. :)

Wpasowałaś sie Ann dobrze w to miejsce lubisz tych ludzi lubisz tam być i rodzina to widzi i docenia i odpłaca tym samym.Chyba z natury jesteś po prostu pogodną osobą:-) A może kto inny gdyby byl na twoim miejscu to by pisał: ale wiocha zabita deskami wstrętne byki pod oknami ryczą i śmierdzą,obiad dla całej rodziny musze gotowac i rower sie musiałam prosić żeby mi wyszykowali
Taka mnie refleksja naszła że nie zawsze miejsce ważne,może ważniejsze to w jaki sposób do tego miejsca podchodzimy...i jak to miejsce widzieć chcemy...
 

To zmienię temat  - rozumiem, że Hamburg ma takie, położenie, jakie ma, ale  ile może wiać i padać ???
U mnie wieje...no wiecie który.....

Wpasowałaś sie Ann dobrze w to miejsce lubisz tych ludzi lubisz tam być i rodzina to widzi i docenia i odpłaca tym samym.Chyba z natury jesteś po prostu pogodną osobą:-) A może kto inny gdyby byl na twoim miejscu to by pisał: ale wiocha zabita deskami wstrętne byki pod oknami ryczą i śmierdzą,obiad dla całej rodziny musze gotowac i rower sie musiałam prosić żeby mi wyszykowali
Taka mnie refleksja naszła że nie zawsze miejsce ważne,może ważniejsze to w jaki sposób do tego miejsca podchodzimy...i jak to miejsce widzieć chcemy...
 

Jestem  kobietą pogodą choć życie mnie nie oszczędziło, ale już się pozbierałam i nauczyłam na nowo się uśmiechać i cieszyć się  małych rzeczy:))
Kocham ludzi, z nimi przebywać, rozmawiać, pomagać im. Kiedy przekroczyłam   próg tego domu poczułam ogromne ciepło, fakt jest bardzo ciepło, bo grzeją jak zwariowani, ale  pisząc "ciepło" mam na myśli ciepło tych ludzi, ich łagodne spojrzenia, ciągłe uśmiechy, ciągłe słowo "danke", ogromna wdzięczność za wszystko. Ten dom to ostoja spokoju, tu nie ma  głośnych rozmów, krzyków, tu jest cisza,  dobre słowo i uśmiech. Ja tu odpoczywam psychicznie...

Nawet nie wiesz jak Cie rozumiem,prcowałam pod Hamburgiem ostatnio i to samo mówiłam co Ty,a klimat psychicznie mnie wykończył.
 Nigdy nie pojadę do pracy na pólnoc Niemiec.

Madrze napisane :-)