A jak zacząć rozmowę? Może tak jak tu piszesz: "Nie wiem, jak zacząć naszą rozmowę i jaki jest Twój stan zdrowia, ale brakuje mi rozmowy z Tobą, dlatego dzwonię".
Krymas- to dobry pomysł.
Jak ważne jest to- dla wszystkich stron, żeby się odezwać, ale i być szczerym wiem z mojej historii sprzed lat. Dwie znajome. Jednej nastoletnia córka się powiesiła. Jakoś szybko się spotkałyśmy, obie popłakałyśmy. I potem był czasem i śmiech i łzy. Drugiej w tym czasie w jednym wypadku samochodowym zginęła córka z narzeczonym miesiąc przed ślubem, syn był połamany, a jego żona w dziewiątym miesiącu ciąży zginęła. Chodziłam obok jej kiosku prawie codziennie. Wcześniej codziennie też zaglądałam i rozmawiałam. Po wypadku nie umiałam podejść. Omijałam. Im dłużej to trwało, tym mi było bardziej wstyd i trudniej. W końcu podeszłam, powiedziałam, że jest mi ogromnie wstyd, że mnie u niej nie było. Obie się popłakałyśmy, ale od tego czasu wróciłam do "normalnej" marszruty. Ona też musiała się wygadać. To nie było jedyne tragiczne wydarzenie w życiu (kilka lat wcześniej w wypadku zginął najstarszy syn). Do tej pory, jak przypomnę sobie, jak omijałam miejsce, gdzie pracowała, to czuję wstyd. Ale to była też dla mnie ogromnie ważna lekcja.
ale muszę poczekać aż przyjdzie syn pobyć z pdp,wtedy idę na przerwę, myślę że tak za ok.godzinke.Jak codziennie na przerwie wychodzę i maszeruje,od razu lepiej się czuję 
więc siedzę w domu ,przeglądając internet
miłego spacerku
u mnie też pada, ale taki przelotny, dam radę 
