Jak minął dzień 15

No,powiem szczerze-od wpół siódmej zapindalam.Słyszałam jęki z dołu,więc zeszłam.A Hannelore wsadziła jedną stopę pod barierki,wymazała Siebie i pościel. Nie wiedziałam od czego zacząć. Najpierw wyjęłam stopę,mimo że krzyczała.Trudno,do 8.30 za Pflege nie mogłam czekać.Wodę do umycia zmieniałam kilka razy,potem całą pościel, ale na zmianę prześcieradła poczekałam na Pflege. Dzisiaj przyszła sama szefowa.Ponaklejała plastry p.odlezynowe,zmieniłyśmy Jej pozycję, a potem normalka.Cały czas nie śpi,coś mówi, czego nie rozumiem i tak,ja robię swoje.Teraz już u siebie, muszę odsapnąć.Moze małe kimonko ?

U większości te "śmierdzące" sprawy są na porządku dziennym. Dobrze, że mamy pampersy, chusteczki higieniczne i krzesła toaletowe. Podopieczni nie zawsze na czas docierają do łazienki. Są również tacy, którzy z racji wieku i chorób, nie wiedzą nawet co robią. Jedna z moich koleżanek przez cały pobyt u podopiecznego z demencją musiała prawie co dnia zmieniać i prać pościel. Nie wspominając o czyszczeniu ścian. 😩 Dobrze żeby nowe opiekunki wiedziały jak ta praca wygląda. Nie zawsze jest miło, przy kawie z laptopem, zakupy, spotkania... Niestety tematy tabu też trzeba poruszać.

Dziekuję Aldonak za ten wpis.

I miej wywalone na to czego  ktoś sobie życzy czy nie życzy .To nie jest koncert życzeń ,to forum dla opiekunów i bardzo dobrze ,że opisujesz i te ,śmierdzące "aspekty pracy opiekunki .
Nie wspomnę już o tym jak opieka nad umierającą osobą działa na naszą psychikę ..
Zanim ktoś zdecyduje się na pracę w opiece powinien wiedzieć co go czeka .
:przytula:

Nie, nie uważam, że temat śmierci, to temat tabu. Byłam już przy śmierci podopiecznej, ale tam był am bardzo krótko. Tutaj jest zupełnie inna sytuacja. Wczoraj zero kontaktu z Seniorką, nawet Pflege wieczorem nie podała Jej leków, bo po prostu nie miała takiej możliwości. Seniorka zacisnęła usta tak mocno, że nie było sensu na siłę Jej podawać. A była to doświadczona Pflegedienst, która z takimi przypadkami ma do czynienia bardzo często. W mojej sytuacji trochę to inaczej wygląda, bo ja podchodzę do tego zbyt emocjonalnie. Wiem, emocje na bok, mam robić tylko co w danym momencie mogę. Próbuję się dystansować, choć kosztuje mnie to trochę nerwów. U siebie, w pokoju robię sobie psychiczny reset, oglądam film, mała drzemka czy rozmowa z Przyjacielem. Nie poruszam spraw związanych z opieką, mamy wiele innych ciekawych tematów. Dzisiaj za to znowu zwrot o 180 stopni. Hannelore je, pije, mruczy coś sobie pod nosem. A jutro nowy plaster p. bólowy i znowu będzie w swoim świecie. Wieczorem, gdy trochę się ochładza robię jakiś zimny napój, włączam muzykę na YouTube i tak mija dzień za dniem. Nie boję się momentu, jeśli odejdzie przy mnie, choć wolałabym naturalnie, żeby tak się nie stało. Ale na to nie mam żadnego wpływu. 

U większości te "śmierdzące" sprawy są na porządku dziennym. Dobrze, że mamy pampersy, chusteczki higieniczne i krzesła toaletowe. Podopieczni nie zawsze na czas docierają do łazienki. Są również tacy, którzy z racji wieku i chorób, nie wiedzą nawet co robią. Jedna z moich koleżanek przez cały pobyt u podopiecznego z demencją musiała prawie co dnia zmieniać i prać pościel. Nie wspominając o czyszczeniu ścian. 😩 Dobrze żeby nowe opiekunki wiedziały jak ta praca wygląda. Nie zawsze jest miło, przy kawie z laptopem, zakupy, spotkania... Niestety tematy tabu też trzeba poruszać.

Nie, nie uważam, że temat śmierci, to temat tabu. Byłam już przy śmierci podopiecznej, ale tam był am bardzo krótko. Tutaj jest zupełnie inna sytuacja. Wczoraj zero kontaktu z Seniorką, nawet Pflege wieczorem nie podała Jej leków, bo po prostu nie miała takiej możliwości. Seniorka zacisnęła usta tak mocno, że nie było sensu na siłę Jej podawać. A była to doświadczona Pflegedienst, która z takimi przypadkami ma do czynienia bardzo często. W mojej sytuacji trochę to inaczej wygląda, bo ja podchodzę do tego zbyt emocjonalnie. Wiem, emocje na bok, mam robić tylko co w danym momencie mogę. Próbuję się dystansować, choć kosztuje mnie to trochę nerwów. U siebie, w pokoju robię sobie psychiczny reset, oglądam film, mała drzemka czy rozmowa z Przyjacielem. Nie poruszam spraw związanych z opieką, mamy wiele innych ciekawych tematów. Dzisiaj za to znowu zwrot o 180 stopni. Hannelore je, pije, mruczy coś sobie pod nosem. A jutro nowy plaster p. bólowy i znowu będzie w swoim świecie. Wieczorem, gdy trochę się ochładza robię jakiś zimny napój, włączam muzykę na YouTube i tak mija dzień za dniem. Nie boję się momentu, jeśli odejdzie przy mnie, choć wolałabym naturalnie, żeby tak się nie stało. Ale na to nie mam żadnego wpływu. 

Ale się wkurzyłam. Czekałam od kilku dni za listem z Polski. Owszem, dziś przyszedł ale nawet nie zadzwonili do drzwi tylko zostawili avizo. List do odebrania w sklepie elektronicznym, gdzie jest mała pocztowa filia. Jutro będę musiała zamówić taxi i pojechać odebrać. A nie byłoby problemu, gdyby zadzwonili, bo byłam na dole. Aż mi się ciśnienie podniosło. Holgar zadzwonił do Nich. Może dostarczą jutro jeszcze raz, a jak nie to do 15.30 muszę odebrać. Niemiecki Ordnung :zaskoczenie1: