Na wyjeździe #6

Jeszcze coś napiszę:) 2 tygodnie temu lecę po zakupy i widzę po drugiej stronie ronda kobitkę, buty na obcasach,bląd włosy,jakaś taka podobna do mojej znajomej, też opiekunki. Razem byłyśmy na kursie językowym. No, ale nic, widziałam tylko plecy:) a nie będę się darła na całą ulicę. Następne zakupy, stoję przy mięsnym stoisku, rozglądam się i co? Moja Anna jak malowana, jak mnie zobaczyła to na prawdę miała oczy jak 5 złotych.No cud miód i orzeszki, ale jak to w życiu naszym bywa, szczęście nie trwa wiecznie, moja koleżanka trafiła w bardzo złe miejsce i zrezygnowała z tej pracy. Spotkanie było w piątek, a w niedzielę wsiadła w sindbada i koniec balu panno Lalu. Śmieszne to życie, jest tu jeszcze jedna polka niedaleko, ale nie przejawia chęci do bliższych kontaktów, może moja paszcza ją odstrasza.Mam tu co prawda cichego adoratora,ciemnoskóry sąsiad mnie zaczepia, ale jakoś wiosny nie czuję, zamiast zaszaleć jak kotka w marcu to chowam się po kątach:)

Tez poznalam tu pewną Polkę.Pracuje w sąsiednim miasteczku ponad rok. Zaprosiłam ją w niedzielę na kawę ,ale chyba nic z tego nie wyjdzie bo dziewczyna jakaś taka płochliwa. Powiedziała,że zna tu kilka Polek ale one sie nie ujawniają. No cóż....cudów trudno się spodziewać....

Dzień dobry!
Wrócilam na forumowe łono, Andrea pyta co u mnie, ano nic ciekawego. Pierwszy raz mam Pdp bez demencji i innych takich spraw i zupelnie inaczej się pracuje. Jak żyję nie widziałam jeszcze takiej kobiety,ma depresję i jest jej wszystko jedno. Ma leki, ale to trwa już bardzo długo i z tego co mówi lekarz i córka i tak nie jest źle. Pdp bardzo mnie polubiła, córka jest fajna, mąż babci cały czas zwiedza szpitale. Generalnie nie jest źle, bo pierwszy raz mam spokój, aż za dużo spokoju, w domu jest cicho, nie ma radia, TV tylko troszkę wieczorem, nie da się babci wyciągnąć na spacer, albo na taras, nic, kompletnie nic. Ja tutaj jakoś tracę energię,nic mi się nie chce, ale już niedługo wracam do domu. Zmienia mnie pani z Rumunii.

To mnie właśnie denerwuje w Nas Polakach. Chyba nie jesteśmy dla siebie mili, zwłaszcza za granicą. Może ta dziewczyna powtarza w kółko "Panie Boże chroń mnie od rodaków" ;-// 

Dzień dobry!
Wrócilam na forumowe łono, Andrea pyta co u mnie, ano nic ciekawego. Pierwszy raz mam Pdp bez demencji i innych takich spraw i zupelnie inaczej się pracuje. Jak żyję nie widziałam jeszcze takiej kobiety,ma depresję i jest jej wszystko jedno. Ma leki, ale to trwa już bardzo długo i z tego co mówi lekarz i córka i tak nie jest źle. Pdp bardzo mnie polubiła, córka jest fajna, mąż babci cały czas zwiedza szpitale. Generalnie nie jest źle, bo pierwszy raz mam spokój, aż za dużo spokoju, w domu jest cicho, nie ma radia, TV tylko troszkę wieczorem, nie da się babci wyciągnąć na spacer, albo na taras, nic, kompletnie nic. Ja tutaj jakoś tracę energię,nic mi się nie chce, ale już niedługo wracam do domu. Zmienia mnie pani z Rumunii.

Mi też zdarzyło się spotkac dwie Panie ale one tu miszekają,przesympatyczne osóbki jedna po 70tce a druga to jej córka.Porozmawiałayśmy sobie miło ja oczywiście pożaliłam sie jak mi żle na początku itd.Opowiedziałyśmy z jakich stron Polski jesteśmy i rozstałyśmy się.Następnie ktoregoś tam dnia ruszyłam moją pedałówka do centrum.Przechodziłam obok innych dwóch wypindrowanych ok 50tki opiekunek ach ..lekko zwolniłam bo sobie pomyslałam ,,o Gośka potencjalne koleżanki ,zawolnij i działaj,, .Oczywiście moja morda nigdy nie przestaje się uśmiechać ,juz chcę zagadać Panie (idące pod rączkę )zmierzyły mnie jak byk rzeżnika i odechciało mi się.....Już wolę żyć w przyjażni z moim rowerkiem.Szkoda ale co zrobić ...kawę piję z wami ,spcer z rowerkiem więcej już nie trzeba mi..

Andrea,nie będę ściemniać - to ja - "diakonka".Wkurzyłam się na forum,ale potem okazało się,że bardzo mi go brakuje.No to jestem.Nie mogłam żyć bez forum.Wylogowałam się,ale ciągle czytałam posty,byłam na forum,tylko duchem,bo admin nie chciał mnie zarejestrować.Cieszę się,że się udało.