To był skrót myslowy, a Twój post znakomicie wyjaśnił sedno tej sprawy. Znakomicie. To co napisałaś, to cała prawda o osobach ,,urodzonych,, na ofiarę.
Napisałam urozonych, bo z pewnymi predyspozycjami człowiek się rodzi po prostu. Przyzwolenie na złe traktowanie, na przemoc to po prostu cecha charakteru. Są osoby, które bronią się przed tym natychmiast, a są takie, które latami daja przyzwolenie na złe traktowanie. Te ostatnie stają się bezwolnymi istotami, nie potrafiącymi się obronić i poszukującymi akceptacji za wszelką cenę. Stąd pewnie to ,,ćwierkanie ,, Basi koleżanki i na pewno nie jest to spowodowane brakami językowymi. Takiej osobie pomoże tylko chyba długoletnia terapia, bo ma tak zanizone poczucie własnej wartości, że sama nie udzwignie podnoszenia się z tego.
Mam to szczescie w zyciu, że nigdy nie byłam i mam nadzieję, że nie będę ofiarą przemocy, ani fizycznej, ani psychicznej. Mam natomiast kilka znajomych, które przechodziły przez takie piekło. To coś strasznego, a najgorsze jest własnie to, że cięzko im pomóc, bo one i tak wiedzą swoje, mają nadzieję, mają złudzenia i znacznie zaburzone postrzeganie rzeczywistosci w jakiej się znalazły.
Jako przykład podam historię mojej kolezanki.
Pobita przez partnera dzwoni do mnie w srodku nocy. Lecę na ratunek, instaluję w hotelu, rano załatwiam po znajomosci wizyte u psychiatry ( na psychologa za późno), jadę po nią w południe, żeby do specjalisty zawieźć, a ona otwiera mi drzwi w neglizu, sprawca pobicia i partner zarazem, siedzi sobie wygodnie w fotelu, przejęty losem swojej kobiety, ta cwierka od progu, ze za chwilke będzie gotowa, ale on z nami pojedzie tez, więc ja w sekundzie jednej, trafiona gromem wściekłosci na jej hm....głupotę, zostawiam namiary na lekarza, godzine spotkania i z ulga opuszczam towarzystwo.
To jest własnie znamienity przykład jak można/nie można pomóc osobom które tej pomocy tak na prawdę nie chcą. Finał taki tego był, ze ja przez kilka dni chodziłam zdruzgotana, miałam problemy ze snem, bo próbowałam zrozumieć, dlaczego tak postapiła, a ona cała szcześliwa i ćwierkająca wróciła w ramiona psychopaty.
Dziękuję Ci Doda za miłe słowa :), tylko,że nie jestem pewna czy się rozumiemy, w sensie, ja chyba mam przeciwną do Ciebie opinię-tak wnioskuję po cytowanej powyżej wypowiedzi. Czy w tej wypowiedzi używasz określeń "cecha charakteru" i "predyspozycja" zamiennie? Jeśli tak, to ja mam inne zdanie niż Ty.Bo, owszem, każdy człowiek-ba! każde żywa istota rodzi się z predyspozycjami uwarunkowanymi genetycznie, ale według mojego rozumienia, te predyspozycje to nie są w żadnym wypadku cechy charakteru!! Ja charakter rozumiem jako coś nabytego, wtórnego wobec predyspozycji, choć na tych predyspozycjach wzniesionego. A ponieważ rozumiem to w ten sposób, to przyzwolenie na złe traktowanie jest dla mnie tylko i wyłącznie cechą nabytą, choć u jednych osób może być bardziej widoczne ze względu na predyspozycje do np.:bardziej uległego zachowania itp.
Przykro mi Dodo słyszeć historię Twojej znajomej. Sama również znałam podobną osobę- wie, że potrzebuje terapii, ale ciągle miała jakąś wymówkę. Z tego jak widziałam ją jakieś 8 miesięcy temu, wynika, że dalej na terapię nie poszła :(. A ja bardzo żałuję, bo to wspaniała osoba. Jej co prawda nikt nie bije, bo ma miejsce przemoc psychiczna, ale to tylko pozornie mniejszy kaliber.
Zgadzam się z Tobą-Aniu52-że nikt nie chce być źle traktowany. Od siebie dodam, że wierzę, że każdy człowiek potrzebuje dobrych, ciepłych uczuć i do tych uczuć dąży. Mam taką refleksję, że ofiarom przemocy w dzieciństwie przemoc może kojarzyć się z bliskością i być może dlatego do przemocy dążą. Ja również nie uważam, że takie osoby dopiero jak porządnie oberwią to sobie uświadomią, że to za czym gonią to ułuda, choć bardzo często, niestety, tak jest:(.
