anerikDokładnie, każda z nas jest inny i to każdy powinien wsluchiwać się w siebie samą i wyciągać wnioski, nie można żyć czyimś życiem, trzeba mieć swoje niepowtarzalne życie i to życie musi być dobre i to bez wzgledu na to czy ktoś żyje sam, czy w rodzinie, czy ma dzieci , czy ich nie ma.
Każdy jest niepowtarzalny i piękny zarazem w tym kim jest......jeśli bedziemy szanować swoją niepowtarzalność i akceptować to i czyjąś też zaczynamy szanować........nie tracąc swojej osobistej. Chory człowiek potrzebuje naszej akceptacji i chce zachować swój świat.....i nie można go zmieniać bo to walka z wiatrakami , a my się wypalamy bo oczywiście chcemy dobrze.....ale co to zmienia nic.....a my ciagle walczymy z kim i po co.
Odpuścić dać czas dla siebie........ciągłe oczekiwania że coś się zmieni, a co ma się zmienić......to ja mam się zmienić, zeby mi było dobrze.......ale samo się nie stanie, nie ma sytuacji bez wyjścia.
może nie umiem tak pięknie pisać, ja też od wszyskich czegoś się uczę i wyciagam wniski dla siebie.
poznałam też kilka osób......które z jakiś powodów pracują non stop prawie.......no niestety zmiany w psychice są widoczne, tyle że oni tego nie widzą. Przykro patrzeć.
Piszę ogólnie zacytowałam Twoj wpis Anerik , bo lubie miec przed oczami kogoś z kim rozmawiam.
Dziwni mnie bardzo ,że doswiadczone opiekunki zyją życiem zmieniczek , rodzin u ktorych pracuja a nie zyja własnym zycie. Co mi do tego kto po mnie przyjedzie i jak pracuje ja tej osoby nie zatrudniam i nie ręcze za nią , wiec po co mam sie martwic na zapas. Znam sporo opiekunek , ktore pracują długo i maja długie okresy wyjazdu. Jedna moja dobra znajoma z czasów gdy jeszcze pracowałysmy buirko w biurko jeżdzi od ponad 10 lat na 11-to miesięczne okresy z miesięcznym urlopem .Bo to dla niej praca i tak to trzeba traktować. Nie jestem fachowcem żeby oceniac ich stan psychiczny ale tak na oko nie widze róznicy, gdy sie spotykamy. To spokojne, dobre kobiety , ktore wolałyby pracować w kraju niż wyjeżdżać. Tylko smak zarobionych pieniędzy je trzyma. Wybór świadomy i za akceptowany przez nie , dlaczego mają byc niezadowolone?. Nigdy nie walczę w pracy i nie poświęcam się , zdaje sobie sprawę , że to nic nie daje . Nie jestem cudotwórca . Chorobę musi zaakceptowac osoba , ktora jest chora ja jestem do obsługi tylko i wyłącznie.Robię to najlepiej jak potrafię ale uczucia zostawiam dla swoich w domu, w kraju.
Są czynniki które maja duży wpływ na to, jak czujemy sie w tej pracy . To wiek , rodzina ,stan cywilny , miejsce do ktorego wracamy , stan zdrowia itp
Inaczej przeżywam to ja, a inaczej ktoś, kto zostawia w domu dzieci potrzebujące matczynej ręki. Wyjazd - to czas stracony z życia rodzinnego - ale ten czas stracony jakże poprawia nam status. Czy nie lżej sie zyje ? gdy nie trzeba oglądać dna w portmonetce? Wyjeżdżając nie myślę tylko o sobie , mysle o swojej rodzinie o tym co juz osiągnelismy wspólnie i co jeszcze zostało do zrealizowania. Jadę i wracam do ciepłego domu nie zgorzkniałam i nie zmieniłam sie az tak bardzo , żebym nie mogła poczuc sie dobrze i na wyjeździe i w domu. Pieniądze szcześcia nie daja , ale to tylko w piosence w zyciu miło i bezpiecznie człowiek sie czuje jak jest posiadaczem chociaż niewielkiego zapasu .
