Jestem prostolinijną osobą i nie lubię się głowić nad tym co autor miał na myśli kika1, tym bardziej, że takie domysły mogą mieć się nijak do tego co ktoś chciał przekazać. Jeśli więc chcesz porozmawiać ze mną o tym co napisałaś, wyraź to proszę w mniej zaowalowany sposób.
Sprzątanie to metafizyka - ale tylko swojego gniazda.
Zmieniałam kiedyś dziewczynę - super babeczka i wirtuoz w kuchni. Znała się na zdrowym jedzeniu, jadła zdrowo i tak gotowała. W kuchni spędzała duuużo czasu i lubiła mieć wszystko "na wierzchu". Sprzątała i porozstawiane miała te przedmioty i produkty w zorganizowany swój sposób. No i fajnie. Tylko że ja z tych minimalistek. Dla mnie kuchnia najpiękniejsza, gdy wygląda jak laboratorium - wszystko pochowane - puste blaty. Uważam, że obie byłyśmy ok., tylko inaczej to widziałyśmy i inaczej funkcjonujemy. Przyjechałam - pochowałam po swojemu, żeby wiedzieć, gdzie co mam. i jest fajnie.
W odwiedzanych domach nie zauważam czy są zasłony i w jakim kolorze, za to wiem, co gospodarze czytają i jak przechowują swoje książki. Jaki mają system uporządkowania. Czy czytają i kto w tej rodzinie. Raz naprawdę byłam zaskoczona. Książki ułożone były...według kolorów grzbietów. Podobało mi się bardzo, ale nie przeniosłam do swego domu, bo dla mnie w segregacji książek nie o kolor chodzi - ale przyznaję, wyglądało fajnie.
)
